Broń rycerska
Stan rycerski powołany był do walki i obrony przed wrogiem (mówimy o rycerzach więc tym razem karabiny nie będą obecne 
). Od najmłodszych lat szkolono więc młodych paziów i giermków do sztuki wojennej. Pierwszą bronią młodego adepta na rycerza był zwykle miecz wykonany z drewna . Każdy rycerz w czasach średniowiecza musiał umieć posługiwać się biała bronią , zwykle oprócz miecza także kopią , tarczą , kolczugą, maczugą, dzidą, piką. W dawnych czasach ciągle toczono wojny , więc rycerstwo było bardzo ważne dla władców, królów a także magnaterii. Dobrze uzbrojony rycerz mógł zdziałać dużo więcej niż przeciętny żołnierz. Niestety broń rycerska była bardzo kosztowna, często zdobywano ją podczas walki. Zwykły żołnierz wywodził się z gawiedzi czyli pospólstwa jego broń stanowiły zwykle drewniane dzidy zakończone grotem lub zwykłe narzędzia gospodarskie – najczęściej kosy. Rycerz dostawał swoją pierwszą broń po uroczystym pasowaniu na rycerza. Główną broń dla rycerza stanowił miecz , wykuty przez kowala, często rękojeść miecza była zdobiona drogimi kamieniami, miała wyryty herb , motto lub imię rycerza. O wszystkim decydował stan zamożności im rycerz bogatszy tym jego broń była bardziej ozdobiona. Pierwsze miecze były dość krótkie i lekkie, z czasem to się zmieniło i broń stała się dłuższa. Powstały miecze oburęczne , które miały dwie krawędzie tnące. Znany był też miecz , którym walczyło rycerstwo podczas krucjat, taka broń nazywała się falchionem. Jeszcze inną bronią był miecz zwany półtorakiem , dość długi miecz z długą rękojeścią i dwiema krawędziami tnącym. Do ekwipunku rycerza należała również kopia – czyli długa dzida , gruba i wytrzymała, którą rycerz atakował spod pachy . Ta broń zakończona była żelaznym grotem , który wbijał się nieprzyjacielowi pod zbroję, lub zrzucał go z konia . Rycerze szkolili swoje umiejętności nie tylko na wojnach i krucjatach ale także na turniejach rycerskich. Jak widać w tamtych czasach również potrafili się bronić mimo, że pistolety były im raczej obce.
