Broń obuchowa

Najstarszą bronią człowieka pierwotnego była broń obuchowa. Najbardziej prymitywną jej odmianą był zwykły kamień – tak zwany pięściak, broń ta zaliczana była również do broni miotającej. Innym rodzajem prymitywnej broni był duży kawał drewna albo wielkiej kości, który służył jako maczuga. Już w neolicie maczugi dodatkowo nabijano krzemieniami oraz budowano z kamienia młoty i topory – które służyły człowiekowi jako broń, ale również jako narzędzia potrzebne do oprawiania upolowanego mięsa, ścinania drzew i wykonywania różnych innych prac w gromadzie. Wraz z rozwojem człowieka, szczególnie dzięki umiejętności rozpalania ognia, zaczęto udoskonalać broń obuchową, zaczęto ją wytwarzać z brązu, potem z żelaza. Topory wytwarzano z żelaza, maczugi nabijano metalowymi ćwiekami. W starożytności broń obuchowa była nadal najbardziej popularną bronią wśród żołnierzy. Była po prostu najtańsza i najprostsza w budowie w porównaniu z bronią sieczną. W średniowieczu broń obuchowa należała do najpopularniejszej z broni, można śmiało powiedzieć, że w tej epoce nastąpił jej prawdziwy rozkwit. Do najpopularniejszych jej rodzajów należały: maczugi, buławy, buzdygany, wekiery, cepy i młoty bojowe. Broń ta skutecznie miażdżyła miękkie pancerze, kolczugi i zbroje rycerzy. W późniejszych czasach zaczęto łączyć broń obuchową z sieczną – powstała broń obuchowo – sieczna z najróżniejszymi rodzajami toporów, nadziaków i czekanów. Dopiero wynalezienie broni palnej w XV – XVI wieku spowodowało zanikanie broni obuchowej . Z końcem średniowiecza broń obuchowa – miażdżąca zaczęła chylić się ku zanikowi, nie miała już zastosowania w wojsku, nadal używana była jednak jako broń tak zwana chłopska . Niektóre rodzaje broni obuchowej takie jak: buława czy też buzdygan przekształciły się w oznaki władzy wojskowej.

Broń rycerska

Stan rycerski powołany był do walki i obrony przed wrogiem. Od najmłodszych lat szkolono więc młodych paziów i giermków do sztuki wojennej. Pierwszą bronią młodego adepta na rycerza był zwykle miecz wykonany z drewna . Każdy rycerz w czasach średniowiecza musiał umieć posługiwać się biała bronią , zwykle oprócz miecza także kopią , tarczą , kolczugą, maczugą, dzidą, piką. W dawnych czasach ciągle toczono wojny , więc rycerstwo było bardzo ważne dla władców, królów a także  magnaterii. Dobrze uzbrojony rycerz mógł zdziałać dużo więcej niż przeciętny żołnierz. Niestety bron rycerska była bardzo kosztowna, często zdobywano ją podczas walki. Zwykły żołnierz wywodził się z gawiedzi czyli pospólstwa jego broń stanowiły zwykle drewniane dzidy zakończone grotem lub zwykłe narzędzia gospodarskie – najczęściej kosy. Rycerz dostawał swoją pierwszą broń po uroczystym  pasowaniu na rycerza, a to był zaszczyt zacny – coś jak wtedy kiedy Bukmacherskie forum wybiera Cię na admina, albo gdy wchodzisz do pokerrooma, dołączasz do stołu, a tu się nagle, zupełnie przypadkiem okazuje, że akurat dzisiaj poker jest po Twojej stronie i wygrywasz każde rozdanie ;) . Główną broń dla rycerza stanowił miecz , wykuty przez kowala, często rękojeść miecza była zdobiona drogimi kamieniami, miała wyryty herb , motto lub imię rycerza. O wszystkim decydował stan zamożności im rycerz bogatszy tym jego broń była bardziej ozdobiona. Pierwsze miecze były dość krótkie i lekkie, z czasem to się zmieniło i broń stała się dłuższa. Powstały miecze oburęczne , które miały dwie krawędzie tnące. Znany był też miecz , którym walczyło rycerstwo podczas krucjat, taka broń nazywała się falchionem. Jeszcze inną bronią był miecz zwany półtorakiem , dość długi miecz z długą rękojeścią i dwiema krawędziami tnącym. Do ekwipunku rycerza należała również kopia – czyli długa dzida , gruba i wytrzymała, którą rycerz atakował spod pachy . Ta broń zakończona była żelaznym grotem , który wbijał się nieprzyjacielowi pod zbroję, lub zrzucał go z konia . Rycerze szkolili swoje umiejętności nie tylko na wojnach i krucjatach ale także na turniejach rycerskich. Jak widać w tamtych czasach również potrafili się bronić mimo, że pistolety były im raczej obce. Zresztą rycerze nie tylko bronić się potrafili. Bawić się również umieli. Mimo tego, że w tamtych czasach texas holdem był pojęciem obcym, rycerze mieli mnóstwo ciekawych rozrywek jednak to nie jest artykuł, w którym znajdziemy na to miejsce także wyczekujcie i tekstu o rycerskich hulankach!

Turnieje rycerskie

O życiu rycerza decydowało nie tylko wyszkolenie we władaniu bronią , ale także zabezpieczenie się przed jej atakiem. Najważniejszą ochroną przed atakiem była dla rycerza zbroja. Zwykle to właśnie droga zbroja świadczyła o statucie zamożności rycerza i była jego doskonałą bronią przed napastnikiem. Bardzo droga była zbroja kolczugowa,  nie opierała się jednak każdej…

Bitwa w średniowieczu

Przed bitwą odbywała się narada wojenna , w której brali udział oprócz wodzów i królów najzamożniejsi i najszlachetniejsi spośród rycerzy. Oni decydowali o ataku, kolejności użycia broni. Przed bitwą zwykle odprawiano modlitwy, przystępowano do spowiedzi, robiono rachunek sumienia za swoje życie. Często przed bitwą śpiewano hymny i wodzowie przemawiali do rycerstwa i…

Armia polska u schyłku średniowiecza

Początki armii polskiej za panowania królów : Władysława Łokietka i Kazimierza zwanego Wielkim miały zadanie zapewnienie królestwu  bezpieczeństwa przed najazdami tatarskimi i zakonem krzyżackim. Kazimierz Wielki wprowadził Pospolite Ruszenie – powszechny obowiązek wszystkich wolnych mężczyzn , którzy posiadali ziemię do obrony królestwa. Każdy rycerz, szlachcic musiał służyć królowi w armii…

Zamki i warownie w Polsce średniowiecznej

Przed najazdem nieprzyjaciela najskuteczniejszą obronę stanowiły zamki i warownie , w których można było się bronić przez wiele tygodni, czekając na odsiecz . Zamki w średniowieczu zwykle budowano z kamienia, rzadziej z cegły. Za panowania Kazimierza Wielkiego zbudowano i sfortyfikowano ponad 20 miast – budując w nich mury obronne